краткое содержаніе мы з санькам у тыле ворага
Пад нагамі хрумсталі бульбяныя парасткі, у кутку ляжалі два качаны капусты, відаць, пакінутыя на высадку, ды некалькі пакрытых пылам бутэлек ці то з - пад газы, ці то з - пад алею. — а майго дзеда пры буржуях дубцамі секлі, бо ён шапкі не хацеў здымаць, — пахваліўся раптам санька і з такім гонарам паглядзеў на нас, быццам гэта не дзед, а ён, санька, не здымаў перад буржуямі шапкі. Але і на канікулах не забывайце, што вы школьнікі, — працягвае шчабятаць антаніна аляксандраўна, а санька штурхае мяне локцем у бок і паказвае вачыма на акно. На поясе ў яго шырокая папруга з ланцугом, а на плячы жалезныя кіпцюры, якія ён заўсёды прымацоўвае да сваіх даўжэзных ног, калі хоча залезці на слуп. Яе правялі ў вёску з паўгода назад, і ўсе мы, дзеці і дарослыя, дзіву даёмся, як гэта па железным дроце бяжыць агонь, як ён залазіць у лямпачку і гарыць там без газы і чаду.
Санька прыкінуў, што калі ўзяць іхнюю хату ды зверху паставіць нашу, а потым і хлеў, дык усё роуна да вільчыка не дастанеш, хіба толькі на хлеў зацягнуць яшчэ і сенцы — тады іншая справа. Паглядзіш туды, дзе раніцой узыходзіць сонца, і перад табой неабсяжныя прасторы лугоў, зараснікі вербалозу і алешніку, бліскучыя шкельцы азёраў і рачулак. Мы прабеглі па калідорах - вуліцах, паляпалі новымі дзвярыма, разы па два з ехалі па поручнях лесвіцы з другога паверха на першы і спыніліся ў адным класе.
Коментарі
Дописати коментар